تادانه

. کسی مثل #احسان_یارشاطر همیشه زنده است، گیرم زمانی از ایران رفته‌ و مثل حالا از زمین راهی شده‌باشد. کاری که پروفسور #یارشاطر در طول زندگی‌اش کرد، عالمانه و عاشقانه بود و هر آدم ِ عاقلی باید بهش غبطه بخورد؛ یک عمر نوشتن از وطن. و دایره‌المعارفی که با نام وطن همراه است تا همیشه؛ #ایرانیکا سال هشتاد‌و‌شش چند ماهی میان طایفه‌ای رفته بودم تا قصه‌ها و آداب و رسوم‌شان را جمع کنم. کلی کیف می‌کردم که توانستم وارد حریم‌شان بشوم. پای صحبت زنده‌یاد #ابراهیم_مراغی در روستای #گرمارود_بالا نشسته بودم که اسم یارشاطر از زبان این پیرمرد در رفت. اول فکر کردم اشتباه می‌کنم. پرسیدم: کی؟ گفت: مال ِ خیلی قدیماست. تازه‌داماد بودم. چارواداری می‌کردیم که توی #قزوین شنیدیم یه آقایی در #گراند_هتل نشسته و هر کی یک روز بتواند به زبان #مراغی برایش حرف بزند، یک تومان می‌گیرد. بقیه‌ی حرف‌هایش را ضبط شده دارم. واقعیت‌اش نشنیدم. پیش ِ خودم خیالات کردم که جوانی ِ پیرمرد یعنی باید بین سال‌های هزار و سیصد و بیست تا هزار و سیصد و سی این دیدار بوده باشد و فرهنگ ِ ایران را کسانی زنده نگه داشته‌اند که قدمی دورتر شدند از مادر
youssef.alikhani[at]yahoo[dot]Com
0 Comments:

Post a Comment

Links to this post:
Create a Link